(: just smile :)

 

 

Title : Tea For Two

Author : taizaaaaa  

Couple : Yun x Jae

Rating : PG-13

Author's Note :  *แนะนำให้อ่าน [SF] I WISH.....  ก่อนอ่านเรื่องนี้ค่ะ

แจจุงแทบไม่มีบท555555

 

+++++++++++++++++++++++++++

"เอสเพรสโซแก้วนึงครับ "

ผมเอ่ยสั่งกาแฟสำหรับเช้านี้ก่อนจะเอนกายพิงโซฟาบุนวมที่ตัวเองนั่งอยู่  เป็นประจำทุกเช้าที่ผมต้องมานั่งดื่มกาแฟที่ร้านนี้ 'With Ur CUP!' เป็นร้านที่มีชื่อเสี่ยงที่สุดในย่านธุรกิจแห่งนี้  ที่สำคัญอยู่ใกล้ๆกับบริษัทยักษ์ใหญ่ของผมด้วยแถมร้านนี้ยังชงกาแฟใช้ได้ทีเดียว(หรือจริงๆแล้วเลขาชเวของผมชงไม่อร่อยกันแน่นะ ฮ่าฮ่า)

"เอสเพรสโซร้อนๆมาแล้วค่ะ"  ผมรับแก้วเซรามิคเนื้อดีมาจากเจ้าของร้านที่ลงทุนมาเสิร์ฟด้วยตัวเอง

ก่อนจะส่งยิ้มให้เธอเป็นการขอบคุณ

"รับบิสกิตไหมคะคุณยุนโฮ"

"ไม่ล่ะครับคุณฮาราวันนี้ผมทานมื้อเช้ามาแล้ว"

"ถ้างั้นขอตัวก่อนนะคะ"  หลังจากเธอเดินไปแล้วผมก็ยกแก้วกาแฟที่ยังมีควันจางๆลอยอยู่ขึ้นดื่มพร้องกับมองสำรวจบรรยากาศนอกร้านไปเรื่อยเปื่อย

  ...ครืด  ...ครืด....

"สวัสดีครับเลขาชเว" 

ผมหยิบโทรศัพท์เจ้าปัญหาที่สั่นครืดๆอยู่ในเสื้อสูทมากดรับสายเพื่อจะได้ทราบตารางงานอันยาวเยียดตลอดวันนี้หลังจากวางสายผมยังคงนั่งจิบกาแฟมองดูอะไรไปเรื่อยเปื่อยเช่นเดิมไม่ได้รีบร้อนอะไร  ผมมองไปยังนอกร้านก็เจอเด็กนักเรียนชายหยิงคู่หนึ่งกำลังกระเซ่าเย้าแหย่ปาหิมะเล่นกันอย่างสนุกสนานผมก็ได้แต่คิดในใจว่า ไม่หนาวกันบ้างหรือไง

  กรุ๊ง... กริ๊ง...

ผมได้ยินเสียงกระดิ่งหน้าร้านจึงหันไปมองลูกค้ารายใหม่ของร้านนี้เขาเป็นผู้ชายรูปร่างเล็กกว่าผมนิดหน่อย
เขาอยู่ในชุดยูนิฟอร์มของบริษัทแถวนี้โดยเสื้อเชิ้ตที่เขาใส่ก็บางเหลิอเกิน คงจะหนาวน่าดู

"เอาโกโก้ปั่นแก้วนึงฮะเพิ่มวิสครีมด้วยนะ"

หลังจากผมได้ยินเมนูที่เขาสั่งก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างปลงตก  หนาวขนาดนี้ยังกินอะไรเย็นๆอีก 
เสื้อคลุมก็ไม่ใส่เดี๋ยวก็ไม่สบาย...
ผมส่ายหัวกับความคิดของตัวเองนี่ผมจะไปยุ่งเรื่องของเขาทำไมนะ?

.

.

.

"สวัสดีค่ะคุณยุนโฮ อย่าลืมนัดตอนเก้าโมงครึ่งนะคะ"

"รับทราบแล้วครับเลขาชเว"  ผมรับแฟ้มเอกสารที่เธอเตรียมมาให้มาเปิดดูและอ่านรายละเอียดต่างๆไปพลางๆ
แต่ในหัวของผมกลับไม่เข้าใจอะไรเลย 

ในหัวของผมมีแต่ภาพของเขาคนนั้น

คนที่เดินตากหิมะเข้ามาในร้าน 'With Ur CUP!'

คนที่สั่งโกโก้ปั่นเพิ่มวิสครีม

คุณเป็นใครกันนะ.....

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

"เอสเพรสโซแก้วนึงครับ"

"รับอะไรทานเพิ่มไหมครับ"

"ไม่ล่ะครับ"  ผมบอกปัดบริกรก่อนจะหยิบหนังสื้อที่อ่านค้างไว้ขึ้นมาอ่านต่อ

"จะไม่รับอะไรเพิ่มจริงๆเหรอครับร้านเรามีแต่เบเกอรี่อร่อยๆทั้งนั้นเลยนะครับ"

"เอ่อ.. เอาบิสกิตที่นึงก็ได้ครับ"  ผมแอบถอนหายใจลับหลังบริกรคนนั้นตั้งแต่ผมกินร้านนี้มา
ยังไม่เคยเจอพนักงานคนไหนรบเร้าเท่ามันมาก่อนเลยให้ตายเหอะ

.

.

.

"หื้ออออ  เจ็ดโมงครึ่งแล้วเหรอจะมาไหมนะ"

หลังจากดูนาฬิกาข้อมือเสร็จผมก็หันไปมองยังประตูร้าน  ผมคงบ้าไปแล้วที่ต้องรอให้ถึงเวลาเจ็ดโมงครึ่งและหันไปมองประตูร้านทุกวันผมขอย้ำอีกทีนะว่าทุกวัน 

ตั้งแต่วันนั้นผมก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย....

อ๊ะ อีะ อ๊ะ แต่ผมก็ไม่ได้มานั่งรอเขาหรอกนะผมก็แค่มานั่งดื่มกาแฟตามปกติ

ผมก็แค่จำได้ว่าวันนั้นผมเจอเขาตอนเจ็ดโมงครึ่ง

ก็เลยคิดว่าอาจจะเจอเขาอีก  แต่ก็ไม่เคยเจอกันอีกเลย

นับจากวันนั้นที่ผมได้เจอเขามันล่วงเลยมาอาทิตย์กว่าแล้ว  ผมรู้ครับผมรู้สึกยังไง

ผมน่ะคงชอบเขาเข้าแล้ว >///<

น่าตลกนะครับที่นักธุรกิจวัย29ปีอย่างผมที่พบเจอผู้คนมาตั้งมากมายกลับมาถูกใจพนักงานบริษัทธรรมดาๆคนนึงอย่างเขา

"ยิ้มอะไรอยู่คะคุณยุนโฮ"

"เอ่อ.. ผมก็แค่คิดอะไรเพลินๆน่ะครับคุณฮารา"  ผมรู้สึกขายขี้หน้าจริงๆสิที่มานั่งเพ้อฝันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เหมือนคนบ้าจนคุณฮาราต้องเดินมาถามแบบนี้

"ขอนั่งด้วยคนนะคะ"

"เชิญครับ"

"คือฉันอยากขอคำปรึกษาคุณยุนโฮหน่อยน่ะค่ะเห็นคุณเป็นนักธุรกิจและเดินทางบ่อย  คือฉันจะนำเข้าชาของ Whittard มาขายน่ะค่ะคุณว่าดีไหม"

"ดีสิครับคุณฮาราตอนไปอังกฤษผมเคยชิม Whittard Originalรสชาดดีทีเดียว"

"เอาไว้ฉันวางขายจะให้คุณยุนโฮชิมฟรีนะคะ"

"ขอบคุณครับ"

เธอส่งยิ้มหวานมาให้ผมก่อนจะเดินไปรับลูกค้า 

เห!อย่าบอกนะว่าเธอชอบผม 

ถ้าเป็นอย่างนั้นผมคงต้องปฏิเสธเธิแน่ๆก็ผมน่ะมีคนที่ชอบแล้วนี่นา  ผมว่าผมรีบจ่ายเงินแล้วแล้วไปทำงานดีกว่านี่ก็จะแปดโมงแล้ว
เดี๋ยวเลขาชเวผู้เคร่งครัดของผมจะโทรมาตาม  คิดได้ดังนั้นผมจึงออกจากร้านแล้วมุ่งหน้าไปยังเฟอรารี่สีเหลืองอ๋อยลูกรักของผม
กำลังจะสตาร์ทเครื่องออกไปแล้วเชียวสายตาอันแหลคมของผมดันมองไปยังประตูร้านอีกครั้งและผมก็พบกับ'เขา'  เขาคนนั้นที่ผมตามหามานานแสนนาน 

นั่นมันคุณโกโก้ปั่นของผมนี่นา(คือผมไม่รู้จักชื่อเขาน่ะครับ แหะๆ)

"ทำไงดีวะยุนโฮ"

ผมทุบพวงมาลัยรถอย่างแรงเพื่อระบายอารมณ์ถ้าทำได้ผมอยากจะกรีดร้องจริงๆแต่มันทำไม่ได้  ต่อหน้าผู้คนผมเป็นนักธุรกิจมาดดีเลยเผยธาตุแท้ออกมาไม่ได้  อึดอัดชะมัดเลยจะเดินเข้าไปในร้านอีกครั้งก็ไม่ใช่เรื่องหรือว่าผมกับเราจะไม่ใช่เนื้อคู่กัน

"พระเจ้าครับขอให้ผมได้เจอเขาอีกได้ไหม"  สุดท้ายผมก็ต้องตัดใจขับรถไปบริษัทจนได้

.

.

.

"คุณยุนโฮคะอีก2วันต้องบินไปเยี่ยม Mr.Alexที่อเมริกานะคะ"

สิ้นคำพูดของเลขาชเวผมก็แทบจะเป็นบ้าขึ้นมาเสียเดี๋ยวนี้  จะแคนเซิลงานก็ไม่ได้อย่างนี้ระยะเวลา5วันที่ผมต้องบินไปอเมริกาผมก็อดเจอเขาน่ะสิ  ทำไมชีวิตผมมันรันทดแบบนี้นะ

++++++++++++++++++++++++++++++++

"หายไปนานเลยนะคะคุณยุนโฮ"

"ผมเพิ่งกลับมาจากเมกาน่ะครับ"

"มีของฝากให้ฉันบ้างไหมคะเนี่ย"

"เอ่อ.. ขอโทษทีนะครับพอดีผมไม่ได้แวะไปไหนเลย"  โอ๊ยยยย  ผมอยากจะบ้าผมฟันธงเลยว่า ลีฮาราต้องชอบผมแน่ๆก็อย่างว่าล่ะนะผมมันหล่อ รวย เพอร์เฟ็ค

"แอบเสียใจนะคะเนี่ย ฉันนึกว่าจะได้ของฝากจากคุณบ้าง บลา บลา บลา "

ผมไม่รู้แล้วครับว่าลีฮาราพูดอะไรอีกตอนนี้ผมรู้แต่ว่า'เขา' คุณโกโก้ปั่นของผม
เขากำลังนั่งดูดโกโก้ปั่นแสนอร่อยอยู่อีกฝั่งหนึ่งของร้าน  นี่เขามาเมื่อไรทำไมผมถึงไม่รู้ล่ะต้องโทษคุณฮาราที่มาชวนผมคุยนะเนี่ย

"ขอตัวก่อนนะคะ"

"เชิญครับ"

เมื่อลีฮาราลุกไปแล้วผมเลยถือโอกาสมองเขาอย่างเปิดเผยเลยแล้วกัน  ผมเห็นเขากุมมือไว้ที่หน้าอกและหลับตาลงพร้อมกับพึมพำอะไรอยู่คนเดียวก็ไม่รู้  ส่วนผมเองก็ไม่รู้อะไรดลใจให้เดินไปหาเขามารู้ตัวอีกทีผมก็เอ่ยทักเขาไปแล้ว

"คุณครับ?"

"คุณฮะเป็นแฟนกับผมนะ!"

ยังไม่ทันที่ผมจะตั้งตัวผมก็แทบหงายหลังกับคำพูดจากปากแดงๆของเขา  ถึงผมจะชอบเขาแต่ผมก็ตกใจนะเนี่ย
ผมไม่รู้จะทำยังไงดีเลยเก๊กขรึมวางฟอร์มแถมยังว่าว่าเขาเป็นบ้าอีกทั้งที่ใจจริงอยากตอบตกลงใจแทบขาดแต่ผมห่วงภาพพจน์อ่ะ  ผมไม่รู้จะสู้หน้าเขายังไงเลยรีบเดินออกมาจากร้านแต่เขาก็ยังตามผมมาจนผมได้รู้ว่าเขาชื่อ... คิมแจจุง

"พรุ่งนี้เจอกันนะฮะที่รัก  จุ๊ฟๆ "

ผมแอบหลุดยิ้มกับคำพูดของเขา  จริงๆแล้วเขาพูดจาเกี้ยวพาราสีผมตั้งแต่ออกมาจากร้านเลยแหละ

ผมชอบเขา

เขาชอบผม

แหม อะไรมันจะดีขนาดนี้นะ 

++++++++++++++++++++++++++++++++

[ ยุนโฮเย็นนี้เจอกันที่ร้านกาแฟที่เราเจอกันไดมั๊ย  เอาเป็นว่าผมจะรอคุณจนกว่าร้านจะปิดแล้วกัน ] Fr.Jaejoong 1.35 PM

หลังลงจากเครื่องบินผมก็จัดการเปิดเครื่องโทรศัพท์เพื่อเช็คว่ามีใครติดต่อมาหรือเปล่าแล้วผมก็ได้พบว่า      คิมแจจุงที่ชอบตามตื้อตามจีบผมมาร่วมอาทิตย์ส่งเมสเสจมาตั้งแต่บ่ายโมงของเมื่อวาน  เวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาแจจุงน่ารักมากเลยครับ  มีหลายครั้งที่ผมอยากจับเขามาฟัดให้หายหมั่นเขี้ยวแต่ด้วยที่ว่าผมเก๊กขรึมวางฟอร์มมาตลอดจะมามาดหลุดก็ไม่ได้  ผมเลยต้องตีหน้ายักษ์ทำเหมือนว่ารำคาญแจจุงเสียมากมาย  มีหลายครั้งที่แจจุงทำท่าเหมือนจะร้องไห้เวลาถูกผมดุแต่ผมไม่ได้ตั้งใจนะ สาบาน!!!

"นายครับนี่ก็สี่ทุ่มกว่าแล้วจะกลับบ้านเลยหรือเปล่าครับ"  เมื่อกี้อึนวูคนรถที่บ้านผมมันว่าไงนะ สี่ทุ่มกว่า อย่างนั้นเหรอ  ตายห่าล่ะป่านนี้คิมแจจุงที่รักของผมจะไปอยู่ไหนล่ะเนี่ยคงไม่ได้นอนค้างที่ร้านกาแฟตั้งแต่เมื่อวานนะ

"นายกลับไปก่อนฉันจะไปที่อื่นต่อ"

ผมไล่อึนวูกลับบ้านก่อนจะรีบสตาร์ทรถออกจากสนามบินให้เร็วที่สุดตอนนี้แจจุงจะไปอยู่ที่ไหนนะ  ผมโทรไปเขาก็ปิดเครื่อง  ผมเครียดแล้วนะเนี่ย 

 'อาทิตย์หน้าที่โรงเรียนผมมีงานเลี้ยงรุ่นแล้วผมก็ดันไปบอกเพื่อนๆว่าวันนั้นผมจะพาแฟนไปโชว์ตัวแล้วถ้าพวกนั้นรู้ว่าผมไม่มีแฟนจริงมันต้องล้อผมแน่ๆ '

บิงโก! ใช่แล้วแจจุงต้องอยู่ที่โรงเรียนเก่าแน่ๆว่าแต่มันอยู่ที่ไหนล่ะ  ชั่งมันเถอะยังไงวันนี้ผมต้องเจอตัวแจจุงให้ได้
และคืนนี้ผมนี่แหละจะเป็นคนขอแจจุงคบเอง

.

.

.

ในที่สุดผมก็มาถึงโรงเรียนของแจจุงจนได้แค่ผมจอดรถก็มีสาวๆรายล้อมเต็มไปหมด  ผมว่าผมต้องไปศัลยกรรมลดความหล่อบ้างแล้วแหละ

"สุดหล่อชื่ออะไรเหรอคะ แล้วมาหาใครเอ่ย"

"ผมมาหาแจจุงครับ " ผมตอบคำถามพร้อมกับมองหาแจจุงไปด้วยแต่เขาไปอยู่ไหนนะทำไมผมถึงมองไม่เห็นเลย

"คราย? มาหาช้านนนนนน   ย...ยุนโฮ O_O "

นอนแอ้งแม้งอยู่ที่โต๊ะนี่เองถึงว่าทำไมมองไม่เห็น  ผมพยุงแจจุงขึ้นมาก่อนจะบอกลาเพื่อนๆของเขาที่ดูจะตกใจไม่เลิกที่ผมบอกว่า
ผมเป็นแฟนแจจุงไม่รู้จะตกใจอะไรกันนักหนา
ผมพาแจจุงมาขึ้นรถและรถออกมาเรื่อยๆจนแจจุงมาได้สติแถวๆโซลซิตี้ผมจึงตัดสินใจพูดมันออกไป

"แจจุงเราคบกันมั้ย?"

++++++++++++++++++++++++++++

"เอสเพรสโซเหมือนเดิมนะคะ"

"ไม่ครับคุณฮารา วันนี้ผมไม่ดื่มกาแฟ"

"งั้นลองชิมชาไหมคะเมื่อวานฉันเพิ่งได้มาน่ะคะ คุณชอบ Whittard Originalใช่ไหมคะ"

"ไม่ล่ะครับผมขอเป็น Instant Tea Dream Time 2แก้วดีกว่า  อ้อ .. ขอเค้กนมสดลูกพีชด้วยนะครับ"

"2แก้วเหรอคะ ถ้าคุณจะดื่มกับฉัน ฉันขอเป็น Very Very Berryดีกว่า"

"เปล่าหรอกครับคุณฮาราเดี๋ยวแฟนผมจะมาน่ะ"

ผมคงต้องใจร้ายกับคุณฮาราแล้วล่ะ  ทำไงได้ตอนนี้ผมมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วนี่เกิดแจจุงงอนผมก็ซวยอ่ะดิ

[ผมอยู่ที่ร้านแล้วนะสั่งชาร้อนๆไว้รอคุณแล้วด้วยรีบมานะครับอยากดื่มชากับคุณมากๆนะ ที่รัก ♥ ]

ผมอมยิ้มกับข้อความน่ารักๆของตัวเองที่ถูกส่งออกไป  ต่อไปนี้ผมคงไม่ต้องนั่งดื่มเอสเพรสโซขมๆคนเดียวอีกแล้ว  เพราะอะไรน่ะเหรอ  เพราะผมมีคิมแจจุงคนที่จะมานั่งจิบชากลิ่นหอมๆพร้อมกับชิมเค้กนานาชนิดด้วยกันแล้วน่ะสิ  เมื่อก่อนผมเคยคิดว่าการดื่มเอสเพรสโซตอนเช้าจะเป็นการเรียกพลังให้ตัวเองฮึกเหิมในการทำงาน
แต่ตอนนี้ผมว่าการนั่งจิบชาและชิมเค้กพร้อมกับมองหน้าแจจุงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไปด้วยเป็นยิ่งกว่ายาชูกำลังใดๆทั้งสิ้น  แค่ผมมองเขากินเค้ก  มองเขาพูดมองเขาคุย  ผมก็มีความสุขจนหาคำบรรยายไม่ได้
มันรู้สึกอิ่มเอบและรู้สึกอุ่น 

อุ่นที่ใจเหลือเกิน......